donderdag 12 oktober 2017

loft

of toch niet…

Ons kleine huis is een fijn THUIS. We wonen hier al meer dan 10 jaar met veel plezier en in die tijd is het ons gaan passen als een jas. Ik voel me veilig en thuis in ons knusse kleine huis, maar mijn droomhuis (een heerlijk ruim loft met veel licht, lucht en ruimte) is het niet. 
Ons huis staat op een fijne plek en het heeft een diepe vrije achtertuin. Met een perceelbreedte van 5 meter zit er niet veel ruimte tussen ons en de buren maar als we soms ergens anders kansen zien, is er altijd wel iets wat ons ervan weerhoudt onze fijne stek te verruilen voor een nieuw avontuur.

Sinds Gert z’n rug brak vorig jaar zomer staat het klussen op een laag pitje, want al zijn medisch gezien de breuken prima hersteld de restverschijnselen als constante stijfheid en pijn maken het lastig om vol enthousiasme lekker bezig te gaan met wat dan ook.

Toch konden we onlangs een grote klus van onze todo-lijst afstrepen. We hadden vorig jaar zomer in de woonkamer al een deel van de wand naast de trap weggebroken.

image1

Het slopen van die muur was zo gebeurd, maar de gevolgklussen waren best pittig. Langs dat muurtje liepen net onder het plafond een aantal elektriciteitsbuizen en water -en gasleidingen naar het achterhuis. We hebben ze bij gebrek aan kluszin en inspiratie tijden met rolladetouw  ;-) bij elkaar gebonden gehad, maar de afgelopen maanden klommen we toch met regelmaat de klustrap op om er een mooie koof omheen te timmeren. Ondertussen heeft de vloerenman gelukkig de eiken vloer van de woonkamer door kunnen leggen tot onder de trap en op wat kleine stucreparaties na is ‘project trap’ nu geklaard.



IMG_4243
IMG_4246 - kopie

Waar we ook druk mee waren.. het zoeken van een nieuwe bank. Die van ons was na tien jaar niet meer netjes en de kussens waren behoorlijk ingezakt, maar wij zijn allebei lang en het lukte absoluut niet iets te vinden wat comfortabel zit én ook nog eens past bij onze smaak.

Dus bestelden we nieuwe kussens en nieuwe hoezen voor onze oude bank. Dan kunnen we weer een aantal jaar vooruit. Nou, dat valt tegen.. de nieuwe kussens zitten voor geen meter. alsof we op visite zitten in ons eigen huis. De kussens zijn zo vol, het voelt alsof je uit de bank geduwd wordt ;-)  We hebben er al vulling uitgehaald, maar echt happy zijn we er niet mee. Vorige week hebben we zelfs de poten eronder uit gehaald om het visitegevoel iets te verminderen, dat heeft wel wat geholpen maar toch..

Gelukkig is het plaatje wel leuk! En met de trap zo in het zicht begint het ook ietwat op een loft te lijken (met een beetje fantasie!) toch?

woensdag 3 mei 2017

molens

in soorten en maten..

Elke week nam ik me voor weer eens een blogpost te typen, maar het kwam er nooit van.

IMG_2615 (Franse sferen in Domburg)

Er gebeurt hier genoeg, maar het zijn allemaal niet van die lekkere wegleesverhaaltjes en van mooie bijpassende foto’s is al helemaal geen sprake.
De afgelopen 10 maanden waren hectisch en spannend. Waar ik eerder vertelde dat mijn jongste in september succesvol was geopereerd moest ze in december nogmaals met spoed onder het mes, het schoon na de eerste operatie bleek tóch niet helemaal schoon te zijn..
Maandenlang werden haar vragen en klachten weggewuifd, vanachter hun buro of zelfs door de telefoon dachten de medici te kunnen zien dat het heus allemaal goed was. Totdat er na lang zeuren uiteindelijk toch een (inwendig) onderzoek plaats vond .. een tweede spoedbehandeling volgde..   Broodmager en flink overspannen hoorde ze eind januari dat het nu toch echt goed was. Met behulp van een coach heeft Janiek de ellende en onzekerheid redelijk kunnen verwerken en behalve dat ze best weer wat vet op de botten mag krijgen gaat het goed met haar.

IMG_2635

Al een poos ging het ook niet helemaal lekker met Gert z’n moeder, wat er precies was konden we niet zeggen, maar we hadden er geen goed gevoel over. Dus doken we met haar de medische molen in,  diagnose: een combinatie van dementievormen (met een a-typisch verloop..jaja). En al zegt ze zelf dat er behalve dat ze nu en dan wat vergeet, niets aan de hand is, er komt nu van alles aan het licht wat niet goed gaat.

Dus hup, van de medische molen rollen we zo door naar de mallemolen van hulpaanvragen enzo.. Dat regelwerk (gas af laten sluiten, warme maaltijden en thuiszorg regelen en een casemanager aanvragen) ligt me wel, het kost me veel energie, maar het geeft ook voldoening als het binnen de kortste keren allemaal goed geregeld is.

IMG_2646

 IMG_2663 (zonsondergang bij KNRM West-Kapelle)

Maar opeens zijn we ook mantelzorgers!  En ik zeg het maar eerlijk, ik ben geen type voor de zorg. Ik hou niet van gemiep en gezeur en al helemaal niet van gedoe.  Ik ben van het afspraken maken (en nakomen!), helaas werkt het niet zo bij dementerenden.  De afgelopen jaren maakte schoonma al een paar keer een afspraak  bij een specialist in het ziekenhuis omdat ze dacht dat ze er weer eens heen moest. Dat was niet terecht, dus ik heb die afspraken telkens gecanceld en met haar afgesproken dat ze mij belt als ze naar de specialist wil, dan kan ik de afspraak maken (meestal niet dus, want ze is op verschillende vlakken uitbehandeld).  Vorige week kwam er weer een afspraakbevestiging binnen, ik bellen.. heeft ze toch weer zelf gebeld voor een afspraak.. grrr!!!

Nu geef ik haar van de zorginstanties geen telefoonnummers meer en we strepen ze door overal waar we telefoonnummers zien staan (telefoonlijsten, afsprakenkaarten en oude ziekenhuisbrieven). Maar om de paar dagen vraagt ze wat het nummer is van de buurtzorg of van de maaltijdenservice en telkens zeg ik dat ík de contactpersoon ben dus als er iets is dat ík dan bel.. ó ja..

Gelukkig zijn er mensen die wél met hart en ziel voor de zorg kiezen , zoals de thuiszorgzuster die voor een intakegesprek langskwam (ik zat erbij en keek ernaar) al dacht zij in eerste instantie dat het allemaal nog prima ging met schoonma. Dat zelfs zo’n doorgewinterde zuster op het verkeerde been gezet wordt.. maar uiteindelijk lukte het schoonma niet om de schone schijn op te houden en verviel ze in verwarde verhalen en onduidelijkheden. Daardoor bleek de hulpvraag echt niet onredelijk.
 
Vanmorgen belde er iemand van het dementienetwerk met een uitnodiging voor een bijeenkomst waarin gesproken wordt over dat wat er bij komt kijken als je mantelzorger bent van een dementerende en welke mogelijkheden van hulp er zijn. Heel fijn! Want het is ook nog eens zo dat Gert geen broers of zussen heeft, dus we doen dit met z’n tweeën en ik vind dit echt niet te doen ;-(

IMG_2701 (Veere, maar dan niet het geijkte plaatje)

Nou.. wat heb ik gezegd.. eigenlijk is al dit gedoe (over medische molens en mallemolens) helemaal niet blogwaardig! Toch laat ik het nu maar staan, ter compensatie zet ik er een paar foto’s (met windmolens) tussen van onze minitrip naar Domburg van een maand geleden. Ook zoiets!

Gert ging als klein jongetje met z’n ouders jaren in de zomervakantie naar Walcheren, Zeeland. Zijn moeder heeft er vaak (vage) verhalen over, dus we namen haar (nu het nog kan) op de vrijdag van haar 82e verjaardag mee naar Domburg. Vooraf vond ze het leuk maar vooral reuze spannend, logisch want het is een hele reis en 2 dagen niet in je eigen bed slapen is ook best een ding. Toch wilde ze graag mee zei ze.
We hadden prachtig weer, we zaten op terrasjes en op bankjes en we drentelden over het ebstrand, we zochten plaatsen op waar ze vroeger geweest is (maar waarvan ze ter plekke zei dat ze daar echt nooit nooit eerder was), mooier kon het niet zijn. En toch kon er geen lachje af, ze mopperde over alles. Tijdens haar middagdutje en na het avondeten als zij ging liggen namen wij het ervan en renden we richting strand.. waar we volop genoten en het gemopper van ons af lieten glijden. Al met al hadden wij toch een heerlijk weekend, maar dit was voor haar duidelijk geen succes.

IMG_4590 (Moeder en zoon)

Op zondagmiddag brachten we haar thuis en dronken we nog een kop thee op haar balkon, ze had GENOTEN! Stomverbaasd keken we elkaar aan.. Nou gelukkig maar.. en toch doen we dit niet nog eens Winking smile