woensdag 3 mei 2017

molens

in soorten en maten..

Elke week nam ik me voor weer eens een blogpost te typen, maar het kwam er nooit van.

IMG_2615 (Franse sferen in Domburg)

Er gebeurt hier genoeg, maar het zijn allemaal niet van die lekkere wegleesverhaaltjes en van mooie bijpassende foto’s is al helemaal geen sprake.
De afgelopen 10 maanden waren hectisch en spannend. Waar ik eerder vertelde dat mijn jongste in september succesvol was geopereerd moest ze in december nogmaals met spoed onder het mes, het schoon na de eerste operatie bleek tóch niet helemaal schoon te zijn..
Maandenlang werden haar vragen en klachten weggewuifd, vanachter hun buro of zelfs door de telefoon dachten de medici te kunnen zien dat het heus allemaal goed was. Totdat er na lang zeuren uiteindelijk toch een (inwendig) onderzoek plaats vond .. een tweede spoedbehandeling volgde..   Broodmager en flink overspannen hoorde ze eind januari dat het nu toch echt goed was. Met behulp van een coach heeft Janiek de ellende en onzekerheid redelijk kunnen verwerken en behalve dat ze best weer wat vet op de botten mag krijgen gaat het goed met haar.

IMG_2635

Al een poos ging het ook niet helemaal lekker met Gert z’n moeder, wat er precies was konden we niet zeggen, maar we hadden er geen goed gevoel over. Dus doken we met haar de medische molen in,  diagnose: een combinatie van dementievormen (met een a-typisch verloop..jaja). En al zegt ze zelf dat er behalve dat ze nu en dan wat vergeet, niets aan de hand is, er komt nu van alles aan het licht wat niet goed gaat.

Dus hup, van de medische molen rollen we zo door naar de mallemolen van hulpaanvragen enzo.. Dat regelwerk (gas af laten sluiten, warme maaltijden en thuiszorg regelen en een casemanager aanvragen) ligt me wel, het kost me veel energie, maar het geeft ook voldoening als het binnen de kortste keren allemaal goed geregeld is.

IMG_2646

 IMG_2663 (zonsondergang bij KNRM West-Kapelle)

Maar opeens zijn we ook mantelzorgers!  En ik zeg het maar eerlijk, ik ben geen type voor de zorg. Ik hou niet van gemiep en gezeur en al helemaal niet van gedoe.  Ik ben van het afspraken maken (en nakomen!), helaas werkt het niet zo bij dementerenden.  De afgelopen jaren maakte schoonma al een paar keer een afspraak  bij een specialist in het ziekenhuis omdat ze dacht dat ze er weer eens heen moest. Dat was niet terecht, dus ik heb die afspraken telkens gecanceld en met haar afgesproken dat ze mij belt als ze naar de specialist wil, dan kan ik de afspraak maken (meestal niet dus, want ze is op verschillende vlakken uitbehandeld).  Vorige week kwam er weer een afspraakbevestiging binnen, ik bellen.. heeft ze toch weer zelf gebeld voor een afspraak.. grrr!!!

Nu geef ik haar van de zorginstanties geen telefoonnummers meer en we strepen ze door overal waar we telefoonnummers zien staan (telefoonlijsten, afsprakenkaarten en oude ziekenhuisbrieven). Maar om de paar dagen vraagt ze wat het nummer is van de buurtzorg of van de maaltijdenservice en telkens zeg ik dat ík de contactpersoon ben dus als er iets is dat ík dan bel.. ó ja..

Gelukkig zijn er mensen die wél met hart en ziel voor de zorg kiezen , zoals de thuiszorgzuster die voor een intakegesprek langskwam (ik zat erbij en keek ernaar) al dacht zij in eerste instantie dat het allemaal nog prima ging met schoonma. Dat zelfs zo’n doorgewinterde zuster op het verkeerde been gezet wordt.. maar uiteindelijk lukte het schoonma niet om de schone schijn op te houden en verviel ze in verwarde verhalen en onduidelijkheden. Daardoor bleek de hulpvraag echt niet onredelijk.
 
Vanmorgen belde er iemand van het dementienetwerk met een uitnodiging voor een bijeenkomst waarin gesproken wordt over dat wat er bij komt kijken als je mantelzorger bent van een dementerende en welke mogelijkheden van hulp er zijn. Heel fijn! Want het is ook nog eens zo dat Gert geen broers of zussen heeft, dus we doen dit met z’n tweeën en ik vind dit echt niet te doen ;-(

IMG_2701 (Veere, maar dan niet het geijkte plaatje)

Nou.. wat heb ik gezegd.. eigenlijk is al dit gedoe (over medische molens en mallemolens) helemaal niet blogwaardig! Toch laat ik het nu maar staan, ter compensatie zet ik er een paar foto’s (met windmolens) tussen van onze minitrip naar Domburg van een maand geleden. Ook zoiets!

Gert ging als klein jongetje met z’n ouders jaren in de zomervakantie naar Walcheren, Zeeland. Zijn moeder heeft er vaak (vage) verhalen over, dus we namen haar (nu het nog kan) op de vrijdag van haar 82e verjaardag mee naar Domburg. Vooraf vond ze het leuk maar vooral reuze spannend, logisch want het is een hele reis en 2 dagen niet in je eigen bed slapen is ook best een ding. Toch wilde ze graag mee zei ze.
We hadden prachtig weer, we zaten op terrasjes en op bankjes en we drentelden over het ebstrand, we zochten plaatsen op waar ze vroeger geweest is (maar waarvan ze ter plekke zei dat ze daar echt nooit nooit eerder was), mooier kon het niet zijn. En toch kon er geen lachje af, ze mopperde over alles. Tijdens haar middagdutje en na het avondeten als zij ging liggen namen wij het ervan en renden we richting strand.. waar we volop genoten en het gemopper van ons af lieten glijden. Al met al hadden wij toch een heerlijk weekend, maar dit was voor haar duidelijk geen succes.

IMG_4590 (Moeder en zoon)

Op zondagmiddag brachten we haar thuis en dronken we nog een kop thee op haar balkon, ze had GENOTEN! Stomverbaasd keken we elkaar aan.. Nou gelukkig maar.. en toch doen we dit niet nog eens Winking smile

vrijdag 2 december 2016

koorddansen

op de grond…

En weer zijn er een paar maanden voorbij. Na de heftige zomer hebben we  7 oktober genoten van de prachtige, liefdevolle bruiloft van mijn jongste dochter Janiek en haar René.

  phone.1..
Een stralend bruidspaar, buren die allemaal meeleefden en de hele straat vol hadden gehangen met vlaggen..

IMG_3396

Gert mocht Janiek weggeven  <3

IMG_3397.

Zussen, mijn twee dappere, lieve meiden begonnen die bijzondere dag samen... Janiek had Rianne gevraagd haar te helpen met haar jurk (en haar roze schoenen)..

Het was mooi, gezellig, we hebben volop gefeest en genoten! Ik ook ja, ik ben mijlenver over mijn grenzen gegaan, maar het was het waard,  een dag vol liefde!

Met Gert gaat het goed, hij is weer volledig aan het werk en met voldoende rust en gecontroleerde bewegingen kan hij de normale dingen weer doen. Pas na een jaar zal duidelijk worden of het nu nog aanwezige ongemak (stijfheid en pijn) blijvend zal zijn.

Na alle hectiek doe ik rustig aan.  Maar het lijkt wel alsof die rust juist ruimte biedt aan spanning en moeheid, het ene moment voel ik me goed en zit ik vol plannen,  even later voel ik me bang, moe en leeg.
Ik ben een koorddanser, ik balanceer op het evenwichtskoord, ik zoek stapje voor stapje mijn weg.. Ik heb in de afgelopen tientallen jaren wel geleerd geen onnodig risico te nemen en dus ligt mijn koord gewoon op de grond :–)) En tóch is er de constante spanning.. doodmoe word ik ervan.

Om er even tussenuit te zijn, gingen Gert en ik 3 dagen naar ons geliefde Walcheren.

IMG_2107

IMG_2099

IMG_2066

IMG_2115



IMG_2125

IMG_2130
 IMG_2091

We hebben al diverse logeeradressen gehad, deze keer verbleven we Bij Juuls in Domburg. Een aanrader!

Zaterdag zetten we de auto bij het station van Vlissingen, dat ligt wat buiten de stad en ik was er nooit eerder geweest, maar wat is dat een leuk, sfeervol oud, station!

IMG_2156 IMG_2151
IMG_2155

Terwijl wij wachtten op het  voet/fietsveer naar Breskens voer Sinterklaas met z’n zwarte Pieten begeleid door het loodswezen veilig de haven van Vlissingen binnen, typisch een gevalletje: op de juiste tijd op de juiste plek!

IMG_2150

IMG_2165

De skyline van Vlissingen, moderne hoogbouw én een authentieke Hollandse molen.

Aan de overkant was het flink koud, grijze wolken en een frisse wind  (en een opkomende paniekaanval) deden ons na een korte wandeling met de eerstvolgende boot teruggaan, naar de warme gezelligheid van Zoutelande.
IMG_2181
IMG_2191
IMG_2185IMG_2197

IMG_2202
IMG_2196

Blij dat ik weer thuis was, sloopten we voor meer lucht en ruimte in ons kleine huis, de kast onder en de wand naast de trap eruit.

IMG_3390

Ik ben enorm blij met het resultaat! Voorlopig laten we het even zo, het afwerken doen we in etappes.
Zonder echt op zoek te zijn vond ik de prachtige grote kruik  bij Zuiderburen Antiek (mp: bric Noordeinde) en ik bestelde een mooie grote gevilte schapenvacht, dat verdoezelt aardig dat we nu een stuk eiken vloer te kort komen ;–)

zaterdag 17 september 2016

een zomer

vol emoties…

Mijn oudste dochter Rianne kreeg half juni de sleutel van haar eerste echte huis. Een feestelijke mijlpaal, ook al voldoet het huis voor wat betreft comfort, afwerking en stijl bepaald nog niet  aan de normen die wij als basis stellen. Maar het was een hele klus om als starter op de arbeidsmarkt  vanuit een studentenhuis een grote-mensen-huis te bemachtigen op de woningmarkt en dat is uiteindelijk gelukt!

Het opknappen van haar knusse stadswoning in het oude Assendorp, de gezelligste wijk van Zwolle is een meerjarenproject aangezien daar nu geen budget voor is. Vol goede moed sopten we de boel rigoureus schoon zodat ze een week later enthousiast kon verhuizen.

IMG_1834 IMG_1961

Onderwijl werden er verlaagde plafonds gesloopt, werden er muren ontdaan van meerdere lagen gips en werd er heel veel afgevoerd. Er werd elektra verlegd, in de keuken verdween de bonte kleurenpracht (rood, groen en paars) onder enkele lagen friswitte verf en één van de slaapkamers is volledig gestript en opnieuw opgebouwd.

5
(slaapkamer voor)

 IMG_2020  IMG_2019
(slaapkamer na) 
Een ware metamorfose!

Maar niets is wat het lijkt.. We waren net een paar weken bezig (de slaapkamer was volledig gestript) toen Gert tijdens het klussen een flinke smak maakte en daarbij zijn rug brak. Dat was heftig..
112 – ambulance – fixeren op de schepbrancard – tilassistentie van de politie – door het raam – schutting van de buren eruit – stapvoets rijdend vanwege de hevige pijn naar de spoedeisende hulp – foto’s en scans – wachten

Diagnose: zwaar rugletsel, 2 gebroken ruggenwervels en wat (zware) kneuzingen, maar geen bloedingen of uitval. Dat had veel erger gekund! Met een aangemeten brace om zijn rug stabiel en rechtop te houden en een flinke dosis morfine en andere medicatie mocht hij dezelfde middag nog naar huis.

Ondertussen zijn we 9 weken verder, het herstel gaat voorspoedig, de breuken genezen goed en daar zijn we blij om! Maar we zijn er nog niet, bewegen moet nog uiterst voorzichtig en tillen mag niet.  Dat tillen dat is eigenlijk het lastigst, nu pas merk je hoe vaak je dingen oppakt. De zware creusetpan (Gert kookt graag en lekker) staat voorlopig werkloos in de pannenla. Boodschappen doet hij tegenwoordig elke dag op de fiets, een krat vol in de auto zetten is geen optie, toen vandeweek de zonnige zomerdagen voorbij waren kon hij niet de parasol naar de schuur te brengen, kom je even gezellig aanwaaien dan mag je zelf een stoel bij pakken  :–)  Over een paar weken mag de fysiotherapie beginnen,  ‘core stability training’ staat er op de verwijsbrief. 

Ik stond er met mijn rug naar toe, maar Rianne heeft het zien gebeuren.. dat heeft veel impact!  Langzaamaan begint bij haar de kluskriebel weer te komen.
Al met al was het een pittige, spannende en energievretende zomer vol emoties.

Maar het kon nog spannender..

Vorige week is mijn jongste dochter Janiek onverwacht en met spoed geopereerd vanwege woekerende cellen in haar baarmoeder, wat een schrik en spanning bracht ook dát in ons gezin. Gelukkig hoorden we gisteren dat ze ‘schoon’ is. HOERA!


IMG_1836

Doodmoe maar enorm trots op en blij met mijn gezin vieren we over 3 weken de liefde..

IMG_2146

We hebben al veel meegemaakt. Er hoeft maar iets te gebeuren of mijn emoties gaan met me op de loop, aan een speech als moeder van de bruid ga ik me dus niet wagen.
Dat hoeft ook niet, ik zeg vaak welgemeend dat ik van ze hou en enorm trots op ze ben..  Waarom kan ik dan toch niet dat gevoel van wél iets moeten doen naast me neer leggen??  Soms word ik zo moe van mezelf en mijn gepieker ;-(

zondag 10 juli 2016

3 dames

op pad…

Met mijn dochters ga ik regelmatig een (halve) dag op sjouw, lunchen, shoppen of een terrasje pakken. Vorige week gingen we (3 dames) op pad voor een leuk arrangement met high tea en overnachting :–))

Een middag  of een dag is voor mij al heel vermoeiend, dus dat uitbreiden met een avond, een nacht en nóg een ochtend is iets waar ik heel goed over na moet denken. En dat deed ik dus..  Tot ik op facebook las over een vriendinnenarrangement bij Room 17 ..  We waren meteen enthousiast en zo planden en boekten we een moeder-dochtersarrangement.

(Even voor de goede orde: Ik hou zielsveel van mijn kinderen, maar het zijn niet mijn vriendinnen.)

IMG_1720.

Vorige week zondag reden Janiek en ik op ons gemak naar Assen waar we Rianne oppikten die vanuit Groningen kwam. We begonnen midden in een rustige, nog slapende stad met een vroege lunch op een zonnig terras.


IMG_1723.
IMG_1722.
IMG_1729.

Net toen we bedachten eens verder te gaan begon het wat te sputteren, maar geen nood. Onder dochters paraplu's dwaalden we op ons gemak wat rond, we wandelden door de tuin van het Drents museum, we groetten Bartje en we genoten op een ander terras van de zon die de strijd met de paar druppels rap had gewonnen.
Lurkend van onze (ijs)thee in de nog steeds rustige stad (heerlijk zo’n zondagochtend) vloog de tijd voorbij.

IMG_1732.

Bij B&B Room 17  (klik) werden we door eigenaresse Hennie enthousiast en gastvrij ontvangen en naar de gastenzolder begeleid. Ik was al tweemaal eerder bij Hennie op bezoek, dus ik wist dat ze prachtig woont en enorm gastvrij is, maar haar B&B kende ik alleen van foto’s op internet.

IMG_1731.
IMG_1733.

Uiteraard is het ook voor de gasten allemaal prachtig in orde. Wat een sfeer! Deze ruimte is toch echt een geweldige overnachtingsplek?!

IMG_1743.

En de privébadkamer is  ook ruim en compleet en helemaal in stijl..

Na de nodige oh’s en ah’s (ook de meiden waren onder de indruk) werden we uitgenodigd om onder de veranda bij het tuinhuis de high tea te gebruiken.

IMG_1750.
IMG_1757.

IMG_1764.

Terwijl ik mijn best deed de sfeer en de lekkernijen met mijn camera te vangen maakten de kinderen als moderne meiden uiteraard een selfie : –))

 IMG_1760..  

IMG_1772.

IMG_1758 IMG_1762.

Na de vele smakelijke heerlijkheden genoten we nog tot in de vroege avond na in de zonnige tuin.

IMG_1779.

Weer boven in ‘onze’ kamer lagen er bladen, spelletjes en gesprekskaartjes die ons een mooie avond bezorgden.  Naast de ruime (en dat is een understatement) tweepersoonszolderkamer is er nog een kamer op de eerste verdieping,  maar wij hadden voor een extra bed op zolder gekozen.

IMG_1790.

Fijn dat je gewoon lekker thee (of koffie) op je kamer kunt zetten! Zo kon ik de volgende dag heerlijk rustig op gang komen voordat we beneden aanschoven voor een uitgebreid ontbijt,

IMG_1795.

dat wordt geserveerd in de gezellige woonkamer.

IMG_1793. IMG_1792.

Bij het afscheid kregen we alledrie ook nog een prachtig gevulde goodiebag mee. Lieve Hennie.. het was geweldig! Heel hartelijk dank.. voor alles!

Doodmoe, van het kletsen en het genieten (en van alle extra prikkels die zulke dagen met zich meebrengen) maar ook ongelooflijk trots en happy heb ik de afgelopen week flink moeten ‘boeten’ voor deze energievretende uitspatting en als kers op de appelmoes loop ik nu het hele weekend al met een fikse migraine te stoeien.

Dat is jammer, maar het hoort erbij. Ik weet het vantevoren.. kiezen voor drukte is kiezen voor de naweeën.  Dat maakt wel dat ik heel goed nadenk over wat ik wel of niet doe, want (het klinkt wellicht wat lullig) niet elk ‘feestje’ is het hebben van wekenlange ellende waard :–(
De komende weken is rust nog steeds het devies, maar tussendoor ben ik op mijn gemak lekker bezig met de kussens voor mooi van THUIS.